Praw­nik, żoł­nie­rz, socja­li­sta

m_karniol

Uro­dził się w zasy­mi­lo­wa­nej rodzi­nie żydow­skiej we Lwo­wie, jako syn urzęd­ni­ka pocz­to­we­go. Po ukoń­cze­niu gim­na­zjum roz­po­czął stu­dia na wydzia­le pra­wa Uni­wer­sy­te­tu Jana Kazi­mie­rza we Lwo­wie. W cza­sie I woj­ny świa­to­wej żoł­nie­rz II Bry­ga­dy Legio­nów, w 1918 roku obroń­ca Lwo­wa, następ­nie jako ochot­nik w cza­sie woj­ny pol­sko-bol­sze­wic­kiej brał udział w bitwie war­szaw­skiej. Po ukoń­cze­niu stu­diów praw­ni­czy­ch pra­co­wał jako sędzia i pod­pro­ku­ra­tor kolej­no w Dro­ho­by­czu, Piotr­ko­wie Try­bu­nal­skim i Czę­sto­cho­wie. Po sana­cyj­ny­ch czyst­ka­ch poli­tycz­ny­ch w pro­ku­ra­tu­rze pro­wa­dził pry­wat­ną prak­ty­kę adwo­kac­ką w War­sza­wie. Jesz­cze jako stu­dent zwią­zał się z ruchem socja­li­stycz­nym, od r. 1921 był człon­kiem Pol­skiej Par­tii Socja­li­stycz­nej i Towa­rzy­stwa Uni­wer­sy­te­tów Robot­ni­czy­ch. Dzia­łał w wie­lu orga­ni­za­cja­ch spo­łecz­ny­ch i kom­ba­tanc­ki­ch, m.in. w Związ­ku Legio­ni­stów Pol­ski­ch, Zrze­sze­niu Praw­ni­ków Socja­li­stów, Związ­ku Obroń­ców Lwo­wa, Związ­ku Żydów uczest­ni­ków walk o nie­pod­le­gło­ść Pol­ski, Zjed­no­cze­niu Pola­ków Wyzna­nia Moj­że­szo­we­go. Wie­lo­krot­nie odzna­czo­ny za służ­bę II Rze­czy­po­spo­li­tej.

Po wybu­chu II woj­ny świa­to­wej, przez Litwę dostał się do neu­tral­nej Szwe­cji, gdzie w lata­ch 1940–1946, w poro­zu­mie­niu z rzą­dem RP w Lon­dy­nie, opie­ko­wał się pol­ski­mi uchodź­ca­mi. W uzna­niu zasług został mia­no­wa­ny w 1943 r. atta­ché hono­ro­wym przy posel­stwie pol­skim w Szwe­cji i przez pewien czas peł­nił funk­cję mini­stra peł­no­moc­ne­go. Orga­ni­zo­wał pomoc mate­rial­ną dla Pola­ków, publi­ko­wał w emi­gra­cyj­ny­ch cza­so­pi­sma­ch, sta­rał się infor­mo­wać spo­łe­czeń­stwo szwedz­kie o sytu­acji w oku­po­wa­nej Pol­sce, prze­ka­zy­wał pra­sie szwedz­kiej zdję­cia z get­ta war­szaw­skie­go. Spo­ty­kał się m.in. z Wil­lim Brand­tem, któ­re­mu prze­ka­zy­wał obszer­ną wie­dzę na temat sytu­acji w Pol­sce. W 1947 r. wró­cił do War­sza­wy i pod­jął ponow­nie prak­ty­kę adwo­kac­ką, bro­niąc w spra­wa­ch kar­ny­ch i gospo­dar­czy­ch. Przez kole­gów wspo­mi­na­ny jako adwo­kat „o dużym tem­pe­ra­men­cie obroń­czym, ale o łagod­nym cha­rak­te­rze” , czło­wiek głę­bo­kiej wie­dzy i wyso­kiej kul­tu­ry. Do dzi­siaj w śro­do­wi­sku pale­stry żywe są licz­ne aneg­do­ty jego autor­stwa.

W lata­ch 1946–49 wysił­kiem całej pozo­sta­łej przy życiu rodzi­ny przy­stą­pił do odbu­do­wy kamie­ni­cy przy Nowym Świe­cie 37, pla­nu­jąc na pierw­szym pię­trze wła­sną kan­ce­la­rię adwo­kac­ką. Kie­dy rekon­struk­cja budyn­ku zbli­ża­ła się do koń­ca, wła­dze wyda­ły sze­reg nie­moż­li­wy­ch do speł­nie­nia warun­ków, m.in. wykoń­cze­nie w dwa tygo­dnie całej fasa­dy. Wobec nie­wy­peł­nie­nia zale­ceń, budy­nek został ode­bra­ny na cele publicz­ne, począt­ko­wo dla Spół­dziel­ni LAS a wkrót­ce prze­ka­za­ny Mini­ster­stwu Bez­pie­czeń­stwa Publicz­ne­go.

Do koń­ca życia pra­co­wał jako adwo­kat w Zespo­le Adwo­kac­kim nr 2 w War­sza­wie. Zmarł 7 grud­nia 1958r.

Krzyz obrony Lwowa

Wykaz Legio­ni­stów Pol­ski­ch 1914–1918 z Muzeum Józe­fa Pił­sud­skie­go w Sule­jów­ku.