Pro­fe­sor medy­cy­ny, pio­nier­ka pol­skiej reu­ma­to­lo­gii i medy­cy­ny spor­to­wej.

Współ­wła­ści­ciel­ka kamie­ni­cy od 1912 roku.

e_reicher Uro­dzi­ła się w 1884 r. w War­sza­wie w rodzi­nie żydow­skiej ; jej ojciec Berek (Ber­nard) Reicher był przed­się­bior­cą, współ­wła­ści­cie­lem fabry­ki wstą­żek i butów. Ele­ono­ra, wybit­nie zdol­na i pra­co­wi­ta, po ukoń­cze­niu war­szaw­skiej szko­ły dla dziew­cząt kon­ty­nu­owa­ła naukę na pary­skiej Sor­bo­nie, a następ­nie w Ber­nie w Szwaj­ca­rii, gdzie uzy­ska­ła dok­to­rat, naj­pierw z zakre­su nauk przy­rod­ni­czy­ch, póź­niej — nauk medycz­ny­ch.

Na wie­ść o woj­nie pol­sko-bol­sze­wic­kiej wró­ci­ła do kra­ju i przez kil­ka mie­się­cy słu­ży­ła jako leka­rz Ochot­ni­czej Legii Kobiet w War­sza­wie w stop­niu ofi­cer­skim. Po pod­pi­sa­niu rozej­mu, jako jed­na z pierw­szy­ch kobiet z tytu­łem dok­tor­skim roz­po­czę­ła pra­cę na Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim, w Kli­ni­ce Cho­rób Wewnętrz­ny­ch.

W tym cza­sie zain­te­re­so­wa­ła się medy­cy­ną spor­to­wą, stwo­rzy­ła pierw­szą w War­sza­wie przy­chod­nię spor­to­wo-lekar­ską i współ­dzia­ła­ła przy orga­ni­za­cji pierw­szej spor­to­wej uczel­ni, Cen­tral­ne­go Insty­tu­tu Wycho­wa­nia Fizycz­ne­go (obec­nie AWF). W 1933 r. uzy­ska­ła habi­li­ta­cję na pod­sta­wie nowa­tor­skiej roz­pra­wy O dzia­ła­niu ćwi­czeń cie­le­sny­ch na ustrój ludzi zdro­wy­ch i cho­ry­ch. Inte­re­su­jąc się medy­cy­ną spor­to­wą, po raz pierw­szy zetknę­ła się z pro­ble­mem cho­rób narzą­dów ruchu – reu­ma­to­lo­gią. I w tej dzie­dzi­nie nale­ża­ła do pio­nie­rów: z jej ini­cja­ty­wy w 1932 r. powsta­ła pierw­sza w Pol­sce Porad­nia Prze­ciw­reu­ma­tycz­na.

Była oso­bą głę­bo­ko reli­gij­ną. W wie­ku dwu­dzie­stu lat doko­na­ła kon­wer­sji na kato­li­cy­zm, przy­ję­ła chrze­st, otrzy­mu­jąc imię Bar­ba­ra. Żywo inte­re­so­wa­ła się teo­lo­gią, zało­ży­ła w War­sza­wie Koło Stu­diów Kato­lic­ki­ch pro­wa­dzą­ce dzia­łal­no­ść lite­rac­ko-wydaw­ni­czą, utrzy­my­wa­ła kon­tak­ty z wie­lo­ma kato­lic­ki­mi duchow­ny­mi, m.in. księ­dzem Wła­dy­sła­wem Kor­ni­ło­wi­czem. Od 1921 r. Ele­ono­ra Reicher zamiesz­ka­ła w domu przy Polnej 40, w domu zakon­nym Fran­cisz­ka­nek Słu­żeb­nic Krzy­ża pro­wa­dzą­cy­ch tam Zakład dla Nie­wi­do­my­ch i obję­ła sio­stry opie­ką lekar­ską. Gdy sio­stry otrzy­ma­ły tere­ny w Laska­ch pod budo­wę Zakła­du, i ona zaku­pi­ła tam czę­ść zie­mi, by nadal pozo­sta­wać bli­sko sió­str i ich pod­opiecz­ny­ch. To u fran­cisz­ka­nek w Laska­ch ukry­wa­ła się od 1940 roku, pod przy­bra­nym nazwi­skiem Bar­ba­ry Gorec­kiej (lub Kozłow­skiej). Oso­bi­ste zagro­że­nie nie powstrzy­ma­ło jej przed zaan­ga­żo­wa­niem się w dzia­łal­no­ść kon­spi­ra­cyj­ną: jako kapi­tan Armii Kra­jo­wej pro­wa­dzi­ła taj­ne szko­le­nia dla leka­rzy i pie­lę­gnia­rek, dzia­ła­ła w Radzie Pomo­cy Żydom — Żego­cie. Utrzy­my­wa­ła się wów­czas mię­dzy inny­mi z czyn­szu z kamie­ni­cy na Nowym Świe­cie.

Po woj­nie zosta­ła jed­ną z pierw­szy­ch kobiet-pro­fe­so­rów Aka­de­mii Medycz­nej, człon­kiem wie­lu towa­rzy­stw nauko­wy­ch, opu­bli­ko­wa­ła sze­reg roz­praw, pod­ręcz­ni­ków i prac popu­la­ry­za­tor­ski­ch z zakre­su cho­rób reu­ma­tycz­ny­ch. Spo­śród wie­lu odzna­czeń, jaki­mi ją uho­no­ro­wa­no, naj­bar­dziej ceni­ła sobie przy­zna­ny przez dzie­ci Order Uśmie­chu. Na mocy roz­po­rzą­dze­nia Mini­stra Zdro­wia od dnia 1 paź­dzier­ni­ka 2003 roku War­szaw­ski Insty­tut Reu­ma­to­lo­gii otrzy­mał patro­nat prof. dr hab. med. Ele­ono­ry Reicher.

elenora_reicher

Peł­ny arty­kuł dostęp­ny tutaj.